صفحه ها
دسته
وبلاگ من در بلاگفا
عکس من
وبلاگهاي دوستان
ورودي هاي پنجره اميد
معرفي وب سايت هاي پرطرفدار
سايتهاي دوستان
لينك هاي دسترسي سريع
مطالب من در ثبت مطالب روزانه
آرشیو
آمار وبلاگ
تعداد بازدید : 575167
تعداد نوشته ها : 1492
تعداد نظرات : 394
Rss
طراح قالب
مهدي يوسفي

معماری Intel Core2 در مقابل AMD Athlon 64 (قسمت 1)
 

نزدیک به یک سال پیش در همایش IDF 2005، اینتل رسما جایگزینی معماری NetBrust پردازنده های پنتیوم 4 خود را با معماری قدرتمند دیگری به نام Core™ اعلام کرد، این معماری جدید به تدریج به کلیه پردازنده های این شرکت از پردازنده های کامپیوترهای همراه گرفته تا پردازنده های سرورهای Xeon نفوذ خواهد کرد. از ماه آپریل سال 2001 که پردازنده های پنتیوم 4 معرفی شدند، معماری NetBrust تنها معماری پردازنده های حوزه کامپیوتر‌های «روی‌میزی» اینتل به شمار می رفت، با وجود اینکه این معماری در مقابل معماری K8 به کار گرفته شده در پردازنده های Athlon 64 شرکت AMD (برای مطالعه بیشتر دراین مورد به سایر مقالات سایت میکرو رایانه مراجعه نمایید) ضعف های متعددی داشت، اصرار شرکت اینتل بر حکم فرمایی آن به روی پردازنده های پنتیوم 4 بخش بسیار بزرگی از بازار پردازنده ها را به شرکت AMD با معماری موفق K8 خود اهدا کرد.

معماری جدید Core™ که تا چند ماه دیگر در پردازنده های Core2 Duo و Core2 Extreme تجلی پیدا خواهد کرد، آغاز یکه تازی مجدد اینتل در بازار پردازنده ها خواهد بود. در این مقاله ابتدا ساختار CPU و معماری آن به طور ساده بیان خواهد شد سپس به بررسی نوآوری های معماری Core™ و تفاوت های آن با معماری K8 خواهیم پرداخت و در انتها عملکرد پردازنده هایCore2 را بررسی خواهیم کرد.


نسل بعدی پردازنده های اینتل

از زمان نسل اول پردازنده های اینتل که با معرفی پردازنده 8086 در سال 1978 آغاز شد تا کنون تنها مجموعه ای از دستورالعمل های آن زنده باقی مانده و هنوز در اکثر نرم افزارها از آنها استفاده می شود، هرچند نسل های جدید محدوده این دستورالعمل ها را که به نام دستورالعمل های x86 شناخته می‌شوند گسترده تر کردند ، اما سازگاری با دستورالعمل‌های نسل‌های پیشین هرگز در طراحی معماری نسل‌های بعدی فراموش نشد.

معماری نسل ششم پردازنده‌های اینتل که از «پنتیوم پرو» تا «پنتیوم III» را در برمی گرفت یکی از موفق ترین معماری های اینتل به شمار می رود، این معماری که P6 نام دارد توانست به پردازنده های اینتل آن چنان قدرتی بخشد که مدتها رقیبی برای آنها پیدا نمی شد، اما پس از آن، معماری NetBrust به کار برده شده در پردازنده های «پنتیوم 4»، دیگر نتوانست به یکه تازی های اینتل در بازار پردازنده های کامپیوترهای شخصی ادامه دهد.

معماری نسل آینده پردازنده های اینتل که Core™ نام گرفته است، آن چنان متفاوت است که شرکت اینتل تصمیم گرفته نام پردازنده هایی که از این معماری در آنها بهره برده شده دیگر «پنتیوم» نباشد، با این که پیش بینی مرگ «پنتیوم» در سیزدهمین سال حیاتش چندان دور از انتظار نبود.

 



لوگو و شعار جدید اینتل

نام تجاری جدیدی که از این پس بر روی کلیه پردازنده های اینتل گذاشته خواهد شد، بسیار به معماری آنها نزدیک است: Core2. تا کنون عرضه دو خانواده پردازنده های Core2 Duo برای کامپیوتر های میان قیمت و Core2 Extreme برای کامپیوترهای گرانقیمت در حوزه کامپیوترهای روی میزی قطعی شده و در ماه های آینده شاهد حضور آنها در بازار خواهیم بود، هر دو این پردازنده ها با هسته Conroe تجهیز شده اند که از پیکر بندی دوهسته بهره می‌برد. در حوزه کامپیوترهای همراه نیز هسته Merom و در حوزه کامپیوترهای سرویس دهنده، هسته Woodcrest معرفی شده اند اما هنوز جزئیات دقیقی در مورد پردازنده هایی که این هسته ها در آن به کار گرفته خواهد شد داده نشده است.

شباهت بسیار زیادی میان نام پردازنده های Core2 با پردازنده های Core Duo وجود دارد، Core Duo و برادر ارزانقیمتش Core Solo نام پردازنده های مدرن حوزه کامپیوترهای همراه اینتل می باشند که بر پایه معماری P-M (نسخه تکامل یافته معماری P6) با هسته Yonah عرضه می شوند، این پردازنده های 32 بیتی هم اکنون در اکثر کامپیوترهای همراه مدرن و iMac‌های جدید Apple استفاده می‌شوند.



دوشنبه بیست و پنجم 11 1389
X